رودخانه‌ی زندگی ایرانی

نرسیده به باغ‌های شادی از تاب و توان می‌افتد:

یک شاخه‌ی بزرگ‌اش،

به سوی بیابان‌های عربستان برگردانده می‌شود؛

یک شاخه‌اش به برهوت عرفان

و از کانال بیت‌های سنائی و عطار و مولوی 

به دریای هیچ می‌ریزد

و شاخابه‌ی بازمانده‌اش هم

با شاش دیکتاتور‌ها آلوده می‌شود.

پاریس ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۴