خانه

مرکز ژرژ پامپیدو۱

 رضا فرمند

مرکز ژرژ پامپیدو به کسی می‌ماند که اندام‌هایش را

جا به جا کرده باشند:

روده‌هایش را بیرون تن‌اش گذاشته باشند

و دهان‌اش را روبروی چهره‌اش.

ساختمان، گویی که در اتاق عمل خوابیده است

و هزار جور شلنگ

از اینور و آنورش آویزان شده است.

تازگی معماری فضای پامپیدو را چند برابر کرده است.

انگار، کاخی روبروی خودش برهنه نشسته است.

***

کتابخانه‌ی ژرژ پامپیدو، به دلی کلان می‌ماند

و با شریان های بزرگ و گشاده‌اش بر خیابان‌ها

هزاران هزار کتاب و موسیقی و فیلم را

به دانش و ذوق پاریس پمپاژ می‌کند.

***

پاریس، رازهای جهان را، اینجا،

با لبخندی، پیشکش‌ات می کند

در کتابخانه‌ی ژرژپامپیدو،

آدمی اشتهای شگفتی به واژه‌ها پیدا می‌کند.

من چشمهایم آنقدر روی واژه‌ها و نگاره‌ها می‌دوید

که گرسنه می‌شدم.

***

خانه‌بدوشی، هم اینک، به تراس کافه، پناه آورد

و به غرغر ناگهانی گارسن هم جا خالی داد

شب سرد و بارانی، هنوز به تن‌اش چسبیده است؛

و دستهایش را می‌لرزاند.

چه خوب که پاریس می توانست دستی دراز کند

                                - تا همه سوار شوند؟

پاریس ۲۴ جولای ۲۰۰۵

------------------------

۱- Le Centre Pompidou

مرکز کلان فرهنگی و هنری ژرژ پامپیدو به فرمان ژرژ پامپیدو (۱۹۷۴- ۱۹۱۱) ساخته شده است. کار ساختن مرکز در سال ۱۹۷۱ آغاز و در سال ۱۹۷۷ پایان یافته است. مرکز پامپیدو، جایگاه کتابخانه‌ای بزرگ و همگانی و موزه‌ی هنرهای مدرن است. آنچه مرکز پامپیدو را از دیگر عمارت‌ها جدا می کند معماری ويژه‌ی آن است. ساختمان را گویی «پشت و رو» کرده‌اند. بخشی از اجزای ساختمان بیرون آن قرار دارد. مرکز پامییدو را Renzo Piano، Richard Rogers، و Gianfranco Franchini طراحی کرده‌اند.