|
نگینه
های شعر
شیرین
رضویان |
||
|
امتداد
قلب سرخش بود!
(بر ستیغ صبح) * بر
دامن سبزش جای
سُم ستوران
است! (با
جامهای
پریدهرنگ) * بر
تنهاش
عاشقان، نام
خود را با
چاقوی جهل
تراشیدهاند
(همان) ---------------------- برگرفته
از: سایت شاعر
|