خانه

مهرانگیز رساپور- پگاه

پرنده دیگر، نه (۲۰۰۰)

دلم می خواهد

گوشی تلفن را بردارم

و شماره‌ای بگیرم

که همه‌ی خانه های جهان

                    زنگ بزند.( پرنده دیگر، نه)

*

چقدر زن بودن خوب است!

آنگاه که زن

هم طلائی حرف می زند،

هم بنفش. (و این سخن حقیقت است)

*

شب آمده تا گلویم ( پشت به خود، همان)

*

افق، گرد شد، کوچک شد

نشست بر سرم

تاج هوائی شد (چیز دیگری را حس کن)

*

من واکسن ضد تاریکی می سازم (با من...؟)

*

من آب می تراشم

آب تیز می کنم

و بر شعله، شعر حک می کنم (همان)

*

و چشم ها برای سرزنش من

به سرعت تولید مثل می کنند (بنای بارانی)

*

« دیگر چه رابطه‌ای

این باغچه گل می کُشد» (حرفهایی به ضخامت ظهر)

*

یک ماهی هم پیدا می شود

که آب را پس بزند! (کاش قلاب صدایی...)

*

آتش می‌زنید کتاب‌ها را
تا راه رهزنان روشن شود (درنگ‌های پگاه، عصرنو)
*
انصاف می‌دهم که گل ر ا نفهمیدم
و باغبانی من جاهلانه بود (اقرار، همان)

---------------------

برگرفته از:

پرنده دیگر، نه. ایران امروز، عصر نو