خانه

نگینه های شعر زیبا کرباسی

کژدم در بالش (۱۳۷۶)

آسمان شما هر رنگ که می خواهد باشد:

سپید، خاکستری، یا نیلی،

فرقی به حال من نمی کند:

شعر من، هماره برآن، سپید می روید. (آهواره ۲۰)

*

لحظه ها،

هستی، زمین و هرچه در آنست می گریزند:

اسب سرکش شعرم، رم کرده است. (نابخود)

 *

گویی

تمام شعرهای جهان

تن بر تنم می سایند. (رها شده‌ام)

با ستاره‌ای شکسته در دلم: (۱۹۹۹)

و کاغذم قالیچه‌ی سحر‌آمیزی است

که رو به آسمان تو دارد

(برف، ستاره، پروانه)

*

و من با هر چه آبی‌ست می آمیزم

و رها می شوم. ( مدیتاسیون)

جیز  (۱۳۸۱)

هی! بچه جان! آتش است شعر!

داغ است، جیز است

دست نزن   می سوزی   جلز و ولز می سوزی

----------------------------

بر گرفته‌ از:

کژدم در بالش. انتشارات مرکز کتاب. لندن، ۱۳۷۶

با ستاره‌ای شکسته بر دلم. نشر باران. سوئد، ۱۹۹۹

جیز. فرهنگِ فردا. ۱۳۸۱