خانه

نگینه های شعر هوشنگ ایرانی

غار کبود می دود

یکسره جیغی بنفش می کشد! (کبود)

*

این غبارها پستی خواهند گرفت (کاساندرا)

*

چشمان مغروق را به درون صدف ها بران

(جزیره گمشده)

*

قطره‌ی سرگردانی بود

که اقیانوس خود را جستجو می کرد (آواز قو)

*

زمان در زنجیر ماست!

بگسل...بگسل! (همان)

*

تو را همانسان که به رویا آفریده بودم

زیبا و نیرومند یافته‌ام. (De Profundis)

*

آخرین قدم‌ها چه سخت پیموده می شوند. (همان)

----------------------------------

برگرفته از:

تاریخ تحلیلی شعر نو