خانه

نگینه های شعر مینا اسدی

چه کسی سنگ می اندازد (۱۳۵۰)

مرا بنام صدا کن

و دستهایم را

برای چیدن گلهای بیقرار مبر (مرا بنام صدا کن)

*

من از تراکم «پیوند» خواهم شکست (دیوار)

کارنامه (۱۳۶۷)

دو باره

ساده‌ترین حرف، تیرباران شد. (دوباره می شود آری...)

از عشق چیزی با جهان نمانده است (۱۳۶۷)

می خواهم به شانه‌ی تو باز آیم

با کوله‌بار سنگین تجربه های میانسالی‌‌ام (بغض)

بی عشق بی نگاه (۱۹۹۳)

از آن شادمانی افیونی

که در چشمهای کودکی توست

گل خشخاشی در جانم می روید. (خوش‌ترین رویای من)

-----------------------

برگرفته از:

چه کسی سنگ می اندازد. چاپ پکا پرینت، لندن، ۱۳۶۷

کارنامه. چاپ پکا پرینت، لندن، ۱۳۶۷

از عشق چیزی با جهان نمانده است. ۱۳۶۷

بی عشق بی نگاه. پکا پرینت. لندن، ۱۹۹۳